سالهای زیادی است که امام زمان (عجل‌ّ‌ الله تعالی فرجه) در پشت پرده‌‌ی غیبت هستند. شیعیان آن حضرت، سالهاست که منتظر دیدار چهره نورانی حضرتش هستند. آنها در مراسمات خود، برای فرج امام، دعا می‌کنند. دعا کردن خیلی عالی است و خود امام هم به ما توصیه فرمودند که برای فرج زیاد دعا کنیم. اما، دعا کردن به تنهایی کافی نیست؛ باید با تلاش خود و با زمینه‌سازی فرج او، منتظر واقعی امام باشیم. ایشان به یارهایی مخلص و پایبند نیاز دارند؛ ما باید با جهاد در راه خدا اثبات کنیم که یار امام هستیم و به فرمایشات آن حضرت گوش داده و عمل می‌کنیم. انتظار فرج را افضل اعمال دانسته‌اند؛‌ انتظار صرفا یک حرف نیست بلکه یک عمل است. خداوند در قرآن در آیه ۱۱ سوره مبارکه رعد فرموده:

«إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَومٍ حَتَّیٰ یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنفُسِهِم»

«خدا حال هیچ قومی را دگرگون نخواهد کرد تا زمانی که خود آن قوم حالشان را تغییر دهند.»

یعنی خدا در قومی که در خود تغییری ایجاد نکنند، تغییری ایجاد نمی‌کند. منتظران واقعی فرج، کسانی که هستند که واقعا برای فرج حضرت تلاش می‌کنند؛ در احادیث گوناگون، به حفظ ایمان در دوران غیبت و صبر در برابر مشکلات توصیه شده است؛ حفظ ایمان کامل و واقعی در عصر غیبت، به یک جانشینی نیاز دارد تا مردم را رهبری کند و مانعِ از دست رفتن دین آنان شود. حفظ ایمان فقط به خواندن نماز و روزه گرفتن و شب زنده‌داری نیست؛ بلکه (همان‌طور که در احادیث سکوت در برابر ظلم گناهی بزرگ شناخته شده) مبارزه با ظلم دشمنان نیز بخش بسیار مهمی در حفظ ایمان در دوران غیبت است. نمونه بارز ظلم هم آمریکاست که دزدی می‌کند و مردم را می‌کشد. یا اسرائیل غاصب که با ظلم، سرزمین‌های فلسطینیان را اشغال می‌کند و حدود ۳۰۰۰۰ نفر آنها را قتل عام کرده است. برای مبارزه با ظلم، باید اتحاد مسلمین جهان حفظ شود و همگی با یکدیگر همکاری کنند؛ بنابراین باید رهبر و حاکمی دانا، عالم و فقیه، بین مردم اتحاد و یکپارچگی برقرار کند و سعی کند تا قوانین اسلام به طور کامل در جامعه اجرا شود، مثل حکم جهاد و مبارزه با ظلم. در واقع رهبر یک فرمانده است که مردم را به سوی جهاد و زندگی درست و بدون گناه هدایت می‌کند تا مردم آمادگی لازم را برای فرج امام زمان (عجّل الله تعالی فرجه) کسب کنند. کسانی که فقط به دعا بسنده کرده و زمینه‌ی ظهور امام را فراهم نمی‌کنند، انگار از اعماق وجودشان فرج را نمی‌خواهد و فقط شعار می‌دهد. مثلا کسی که می‌خواهد دوستش به خانه‌اش بیاید، خانه را برای ورود او آماده می‌کند. برای آمدن او تلاش می‌کند. آن طوری که او دوست دارد رفتار می‌کند. اگر فقط بنشیند و دعا کند که خدایا کاری کن که دوستم امشب به خانه‌ام بیاید، دوستش می‌آید؟! کسی که دوست دارد پولدار شود، می‌رود کار می‌کند. زحمت می‌کشد و بله به پولی که می‌خواهد هم می‌رسد. نشستن در خانه و دعا کردن برای پولداری، به تنهایی فایده‌ای ندارد؛ بله، باید در کنار تلاش کردن دعا هم بکند. ما هم که منتظر منجی بشریت هستیم، باید طوری زندگی کنیم که ایشان دوست دارند، باید دنیا را برای تشریف‌فرمایی حضرتش آماده کنیم. آماده کردن شرایط هم، اولا ایمان واقعی و قلبی، دوما جهاد در راه خدا با دشمنان و مبارزه با ظلم آنان است. سوما دعا کردن هم لازم است. انشاءالله همگی جزو منتظران واقعی حضرت و شیعیان واقعی ایشان باشیم.